La Ideo: La Donaca Ekononmia ofertas al ĉiuj metodon por lerni, kompreni, regi, kaj ŝanĝi nian mondon. Ĝi estas natura ekonomio, trempita en milionoj de jaroj de la antaŭ-civilizacio homa kulturo kaj la kulturo de la tuta vivaro sur Tero. Se sufiĉo ĝin akceptus, la moderna “merkato” ekonomio, konstruita de la eraraj kaj malhomaj fundamentoj de la malegaleco, malabundo, mismezuro de valoro kaj akiremeco, ne povus travivi.

Kelkojn de la komentoj mi ricevis pri AHA! The Discovery & Learning Centre (esperante: AHA! La Malkovrada kaj Lernado Centro) temas pri reciprokeco (la angla vorto: reciprocity nun bedaŭrinde implicas negocitan merkatan interŝangon, anstataŭ la pli simpla ideo de divido sen devo.) Mi klarigis ke AHA! malaltigos la ‘koston’ de transdono de scio kaj ideoj, kaj ekvaligos la valoron ni juĝas pri la kontribuoj fare de ĉiuj unuopoj al eltrova kaj lerna konversacio, por ke ne estas ‘krompago’ pri la kontribuo de eksperto, por ke egaj ideoj kaj grava scio estas kostelportebla al ĉiuj. La fina rezulto povas esti, se ni havas la komunan volon por atingi ĝin, mondo en kiu ĉio estas senkosta, kaj ĉio havas nemezureblan valoron. Ĉio el ĉi tio konformas, mi pensas, al la (eknune tre populara) koncepto de la Donaco Ekonomio, kio tute ne samas al ‘komerca’ aŭ eĉ varinterŝanĝada ekonomio.

Kio estas la Donaca Ekonomia? Ĝerma verko pri la temo estis skribita antaŭ pli ol 20 jaroj de Lewis HYDE, libro nomiĝa La Donaco: Imagpovo kaj la erotika vivo de posedaĵo (The Gift: Imagination and the Erotic Life of Property). HYDE verkis:

Mi parolas de la interna donaco kiuj ni akceptas kiel la celo de nia laboro, kaj la ekstera donaco, kiu igis veturilo de kulturo. Mi ne koncernas pri la donaocj tioj, kiojn oni donas pro malico aŭ timo; nek pri la donacojn ni akceptas pro servemaĉeco aŭ devo; mi koncernas pri la donaco ni sopiras al, la donaco, tia, tiam ĝi venas, parolas komande al la animo kaj neresisteble nin movas.

En ŝia recenzo de la libro (kio mi ankoraŭ ne legis), JoAnn Schwartz writes:

HYDE interesiĝas pri esplori kiel efikas nia nuna submerĝo en la merkata ekonomio kaj la mito de la libera merkato sur nia penso pri donacoj kaj nia ebleco donaci kaj ricevi ilin. La merkata ekonomio estas intence nepersona, sed la tuta celo de la ‘donaca ekonomio’ estas starigi kaj fortigi la rilatojn inter ni, por kunigi nin unu al la alio. Estas ĉi tio elemento de rilato kio gvidas HYDE al paroli de donaco interŝanĝo tiel ‘erotika’ komerco, kontrastante eros (la principo de allogo, unigo, engaĝigo kio kunligas) kontraŭ logos (razono kaj logiko ĝenerale, kaj la principo de apartigo specife). Merkata ekonomio estas emanano de logos.

En merkata ekonomio, oni povas hamstri siajn posedaĵojn sen perdo de riĉeco. Ja, riĉeco altiĝas per hamstrado—tamen ni kutime nomas ĝin “ŝparado”. Kontraste, en donaco ekonomio, riĉeco malaltiĝas per hamstrado, por estas la cirkulado de la donacoj inter la komunumo kiuj kondukas al pliabundiĝo—pliabundiĝo de kontaktoj, kreskigo de forto de rilatoj. Per tio libro, HYDE helpas nin enfokusigi la gravecon de donacoj, ilia fluo kaj movado kaj la efikego ke la moderna merkato efikis sur la cirkulado de donacojn. Jen ekspliko fare de Genevieve VAUGHAN pri la fundamenta diferenco de la ‘interŝanĝa’ aŭ ‘merkata’ ekonomio kaj Donaca Ekonomio:

La nuna ekonomia sistemo fundametas sur interŝango, donado por ricevi. La motivo estas sin-orienta tial kio estas donata revenas per malsama formo al la donanto por kontentigi la bezonon de li aŭ ŝi. La kontentigo de la bezono de la aliulo estas pero al la kontentigo de la propra bezono de oni mem. Interŝanĝo postulas identigon de la aĵoj interŝanĝitaj, kaj ankaŭ la mezuron kaj la aserton de la valoregalode ĝi ĝis la sufiĉa kontento de la interŝanĝantoj ke nek unu nek alio donas pli ol li aŭ ŝi ricevas. Tial postulas videbleco, allogante atento malgraŭ ke ĝi estas farita tiel ofte ke la videbleco estas kutima. Mono eniras la interŝanĝo, anstataŭante la rolo de la produktoj, reflektante iliaj kvanta elvalorigo.

La videbleco mem de la interŝanĝo estas mem-konfirmanta, sed aliaj specoj de interago — eduka, malavarica kaj ali-cela donacoj — igas nevidebla aŭ malplivolora pro komparo aŭ negativa priskribo. Tio, kio estas nevidebla ŝajnas senvalora, dum tio, kio estas videbla, estas identita kun la interŝanĝo, kio koncernas pri precipa speco de kvanta valoro. Plue, ĉar estas valoregalo asertata inter kion ni donas kaj kion ni ricevas, ŝajnas ke kiu havas multon tial produktis multon aŭ estas donitan multon, kaj estas, do, iel ‘pli’ ol oni kiu havas malpli. Interŝanĝo metas la egoon en la ĉefa loko kaj permesas ĝin kreski kaj evolui en manieroj kiuj emfazas la mi-unuajn, konkursajn kaj hierarkiajn kondutemojn. La egoo ne estas esenca parto de homo, sed estas socia produkto, farita de la specoj de homo interrilatoj, en kioj ĝi estas engaĝiĝa.

Do la interŝanĝo aŭ ‘merkata’ ekonomio estas firme fiksiĝa en la konceptoj de malegaleco, malabundo, mezurebla valoregalo, kaj akiremo, sed la Donaca Ekonomio havas radikojn en la konceptojn de malkvantebleco, malavarico kaj kunligeco. Tiel Eric RAYMOND ĝin esprimas:

Donac-kulturoj estas adaptiĝoj al ne malabundo, sed abundo. Ili estiĝas en popolatecoj kiuj ne havas problemojn pro signifa malabundon da materialo de endaĵoj por travivi. Ni povas observi donac-kulturojn inter indiĝenaj kulturoj kiuj loĝas en ekologiaj lokoj kun mildaj klimoj kaj abunda nutraĵo. Ni povas ankaŭ observi ilin en specifaj tavoloj de nia socio, precipe en distra komerco, scienco, la libera kaj senkosta sofvaro movado, kaj inter la tre riĉaj.

En ‘merkato’ ekonomio, diras HYDE, la plej alta stato apartenas al tiuj, kiuj akiris la plej multon. En Donaca Ekonomio, la plej alta stato apartenas al tiuj, kiuj estas donante la plej multon. Sed kio estas la plej grava, le diras, estas ke la donaco devas ĉiam moviĝas. Tion ideon lastatempe popularigis mojosa eta filmo nomita “Pagu ĝin antaŭe” (angle: “Pay it Forward”). Ĉio donaco estas ĝia propra rekompenco, sed la rekompenco estas multobligata, sen limo, kiam la donaco, aŭ io ajn donaco, estas pasata al alioj. Rakonto estas donaco. Blogoj estas donacoj. Ideoj kaj ekkomprenoj kaj instruoj kaj konsiloj estas donacoj. Konversacioj estas donacoj.

Ĉi tie estas donaco de Chris CORRIGAN, Jack RICCHIUTO and George NEMETH, mirinda 45-minuta Skypecast (publikita per “Skype” sistemo) konversacio (kun la kontribuoj de George bedaŭrinde neaŭdebla). Mi pagas ĝin antaŭe per ligi al ĝi kaj per resumi sube iom da ekstraktoj mi ĝin elprenis, multo de kiuj koncernas la Donaca Ekonomio.

Ĝis oni prezentas ion al homoj, por kion ili malsatas, vi ne povas riveli la plej bono en ili. Ni ĉiu havas malsaton por ligon, por “kamaradoj” kiuj komprenas nia framo, nia referencokadro.

Retblogoj (rettaglibroj) povas krei potencajn virtualajn rilatojn. Post oni legis ilin oni iĝas “scii” la aŭtoro kaj kiam oni tiam “renkontos” ilin vi povas poste ekkomenci labori tuj.

La novaĵkomunikiloj senigas nin de rekta emocia kunligo al nia mondo. Ni nun spektas la ĉefa televida novaĵpersono por indicoj pri kiel ni reagu al la novaĵon. La novaĵkomunikioj mediacias nian emocian respondon al la ekstera mondo.

Kiam tribaj pliaĝuloj observas “Malferma Spaco (angle: Open Space)”, ili diras, “Ĉi tio estas precize kiel ni antaŭe kunvenis.” Malferma Spaco estas la indiĝena tekniko, tekniko de kunligado, permesante rapida burĝonon de ekkompreno.

Kiam ion estas donata, io ĉiam estas intrinsike redonata en interŝanĝo. Tamen, donacoj funkcias plej bone kiam vi pagas ilin antaŭen. Vi devas trovi alian ejon por uzi viajn lernadojn akiritajn de aliuloj—estas tiu pasado al aliaj kiuj kreas la Donaca Ekonomio.

Sciencoj dum longa tempo komprenis la Donacan Ekonomion, la retuma metodo per kio ili donas ilian pensojn unu al la alio kaj rilatas unu al la alio. Ĉi tiel estas kiel la vera scienco okazas. La interreto servas similan celon, tiel oni kiu penas malsukcese profiti aŭ enboteligi scion per la interreto malkovris.

La Donaca Ekonomio estas pri ‘povo’ — oni ne povas esti pasiva konsumanto de donacojn. Ĉiujn kapablas kontribui, kaj la retumo kreskos sole per la kazo ke ĉiujn returnas al aliaj uloj la donacojn, kiujn oni ricevas. Ni devas lerni konscii nia propran povan.

Amiko de [Chris], Lakota kuracisto, parolas pri la ‘cirklo de kuraĝo’, kaj priskribas kiel donacado kreskigas memrespekto kaj tial la animo. Ĉiuj, li diras, devas konstrui kvar ‘kapablojn’:

• La kapablo de membriĝi — reflektante la bezonon, esti agnoskata
• La kapablo de majstreco — reflektante la bezonon, konstrui persona kompetenteco
• La kapablo de sendependeco — reflektante la bezonon, scii vian propran povon
• La kapablo de sindoneco — reflektante la bezonon, scii vian propran bonecon

La manieroj per kio ni kunligas — tioj ‘teknikoj’, bezonas esti por la servo de spiritoĉeesto. Malferma Spaco kaj similaj teknikoj kreas kondiĉojn por aŭtentika spiritoĉeesto. Ĉi tioj teknikoj funkcias plej bone kiam ili ‘foriras’, kiam pro bona proceza dezajno la tekniko estas nevidebla, travidebla. Tiam, kiam vi estas en ĝi, ĝi estas simpla ĉar ĝi estas natura. Ĝi estas nur parto de la procezo.

Bonaj teknikoj provizas ‘verandan estetikon’ kio ebligas naturan konversacion, komforton, kaj kontakton.

Se ni akceptas ke ni ne posedas ĉiojn de la respondoj, tiam ni agnoskas ke ĉiu el ni havas gravegan eron de la respondo, kaj tio gravas, kio estas la aro kaj eliĝo de la eroj de vero, kiujn ĉiu de ni portas.

Jen bonega donaco de “Jes!” (angle: “Yes!”) gazeto fare de Beverly FELDMAN and Charles GRAY: 37 manieroj per kiuj vi povas partopreni la Donaca Ekonomio. Kion plu povas ni fari por kaŭzi la Donacan Ekonomion? La plej grava aferoj ni povas fari estas interne—transformiĝo de la maniero per kiu ni observas la mondon kaj ĝiaj ekonomiaj principoj kaj tiel ni traktas aliaj ulojn, kaj la mondo en kiu ni vivas. Chris nomas ĝin “pasio limigata de respondeco”. Respondeco simple akceptata, ne trudata sur nin. Pasio kia venas de kompreno kaj senso de persona kapablo. Ni bezonas daŭre engaĝi nin mem kaj aliajn en komuniko kaj kontakto, kaj batalegi la komercan komunikilan pardigmon de pasiva konsumo kaj la merkata-ekonomio paradigmo ke oni nur donu, kiam oni ricevas mezureblan justan valoron por rekompenco. Ni bezonas konstante inviti unu al la alio por respondi al la tut-grave demando Pri kion vi vere zorgas?

Kiam ni engaĝas sin reciproke per konversacio pri la demando, ni malfermas eblecojn, ni komencas senti kaj ekscii nian propran povon, kapablon, kaj majstrecon, ni agnoskas ke sindonemeco ne rilatas al alamozo, kaj ni sensas ke la movon kaj forton de kolektiva kompreno, volon kaj pasion. Ni konstatas ke kune, kolektive, kunlaborante, ni scias plu, kaj scias pli bone, ol niaj estroj, presidentoj, firmao-estroj, ekonomiistoj, ekspertoj, kaj alioj kiuj elprofitas nian pasivecon por diri al ni kion ni faru kaj kredu, kaj semas en ni sentojn de senhelpeco, dependeco, kaj manieco. Ni havas pli de kapablo kaj povo por agi ol ĉiuj de la multnaciaj korporacioj kaj la tiranoj kaj la ŝtataj aparatoj de rego kaj subpremo.

Perhaps AHA! komencos ĝian mandaton ne nur ekzemplonte la atribuojn kaj kapablojn de la Donaca Ekonomio, sed kunlaborante helpante enkuraĝigi kaj plivastigi tio ekonomio, ebligonte ĝin subfosi la mannova ekonomio kaj anstataŭi ĝin per unu de alparo, abundo, kaj sindonemo kaj kunligeco, tiel helponte nin imagpovi kaj efektivigi mondon sen monon, sen persona posedaĵo, sen malriĉego, sen ‘ekonomia malsaneco’ (tioj, kioj mortigas miloj ĉiusemajne simple ĉar la malaltkostaj kaj ĉieaj sanigoj estas malkostelporteblaj al duono de la homoj de la mondo.) Mondo kie la nura ideo ke poluado, ekologia detruo, perdo de biodiverseco, sklaveco kaj fi-elprofiteco de homoj kaj aliaj bestoj povas estis ‘ekonomia’, iĝas simple absurda.

Kiel Chris diras, “Kiam ĉiu de ni faras ion kio estas pli vera al tiu, kiu ni kore estas, la kolektiva rezulto de ĉioj de tioj agoj povas havi profundan implicon por la dirketo de nia mondo.”

• Reintermediation: Why hollowed-out organizations are impoverished and fragile, and how to fill them out again, in a brave new way.
• Rail: A solution to the transportation portion of global warming, or an impossibly expensive attempt to put the auto genie back in the bottle?
• Experience-Based Decision Making: It seems an obvious choice, until you understand why the alternatives hold sway.
• Making Blog Comments and Forums and Wikis Work: Do we need groundrules to enable real conversations, and would anyone follow the groundrules if we did?
• The Long Tail: Why the tail will never wag the dog (while it’s attached to the dog).
• Best Business Books of the Year: A null set!

What I’m thinking about:

Despite social networking and the Internet and various face-to-face meetup opportunities, those of us who recognize the need to build a new culture are still terribly isolated, and a long way from consensus ourselves on what we should do. There’s a lot of us on the Edge, but we’re still disconnected, economically, physically and philosophically, and we’re starved of the resources we need to make anything happen. We will need to do a lot of learning from a lot of experiments, but how are we going to find the time and resources to do them, and to agree on what experiments to do first, and with whom, and coordinate our learnings from them?

Things happen the way they do for a reason. I keep making excuses for writing about the need for change — creating intentional communities and natural enterprises and radically simple living programs and information-sharing and organization networks — but not doing anything about it. Why? Because while there’s no better way to Let-Self-Change than just beginning, it is far from clear how to just begin. Where and how should we just begin? What is the first step, and can anyone know what it is for anyone else? And when we should know better that it’s hopeless, what is it that keeps us going, believing we’re somehow going to save the world?

Part of the answer has to be breaking free from the gravity that keeps sucking us away from the Edge back to the mainstream centre of our culture. Money, debt, social pressure, laws, the media, political pressure groups, advertising and many more ‘forces of gravity’ make it very hard to break free until and unless we have no other choice (until these forces no longer have any hold on us, which is probably never for most of us). And they make it very easy to make excuses, to do nothing. But I think it’s unfair to blame our action on procrastination and lackof courage. I’m more inclined to believe the time is not yet right.

The only problem is, by the time the time is right, it may be far too late.

So what’s keeping you awake at night these days?

Several years ago when I was doing some strategy work for my multinational employer I read Peter Schwartzí book The Art of the Long View , This remains the definitive text, I think, on the process and value of scenario planning. It is not, as many believe, about predicting the future. It is, rather, the field of doing what I have often felt is my gift: imagining possibilities:

You can tell you have good scenarios when they are both plausible and surprising; when they have the power to break old stereotypes; and when the makers assume ownership of them and put them to work. Scenario making is intensely participatory, or it fails.

So the purpose of scenario planning is not to predict and preempt the future, but rather to consider how the future might be different from the present, and what the implications of those differences might be for your organization or your community. A scenario is essentially a script or story about the future, and scenario planning is “ordering oneís perceptions about alternative future environments”. The scenario-building process entails these eight steps:

1. Identify the Focal Issue or Decision : What do you really want to know? Define a specific decision or issue where having scenarios will be helpful.
2. Identify Key Factors in the Local Environment: What factors influence the focal issue or decision? What will decision makers want to know when making their choices? This entails doing some ‘cultural anthropologyí, “hunting and gathering intelligence” outside your immediate areas of knowledge, ensuring the scenario-building team is diverse, imaginative and informed, and challenging established “mental maps” about the issue or decision.
3. Identify Driving Forces: What major trends and driving forces influence the key factors? The work of Porter, Drucker and Christensen can help identify these.
4. Rank by Importance and Uncertainty: Rank the key factors and driving forces on their degree of importance and the degree of uncertainty. Make an x:y plot with importance vs uncertainty. Those key factors or driving forces that fall in the quadrant high importance and high uncertainty merit further study and inclusion in alternative scenarios.
5. Select Scenario Logics: Define the key variables for building scenarios and their relationships. Steps 5-7 involves having “strategic conversations” with people throughout the organization or community to get other perspectives on how the scenarios would ‘play out’.
6. Flesh out the Scenarios: Each key factor and driving force should be given some role in the scenario. 
7. Implications: What could happen if the different possibilities occurred? Build these into your scenarios. Schwartz talks about a process of “rehearsing the future” to do this.
8. Selection of the Leading Indicators and Signposts: What trends or events, if they occurred, would add credibility to each scenario?

The objective is to come up with a few alternative scenarios that differ in important, substantive ways, not just in degree, which will increase your group’s knowledge and allow more confident personal and collective decision-making. Itís a disciplined attempt to reduce the ëcost of not knowingí. And, unlike the visioning and predictive processes, itís not about what youíd like the future to be, or think it will be, but rather how it might be, in challengingly different and surprising ways, from how it is today.

Well, thatís the theory anyway. Those who have used the technique will of course tell you that this has provoked novel thinking and insights that have led to much better decisions and savings of millions of dollars and avoided untold grief. Iím not so sure. Iím all for imagining possibilities and developing stories that get us thinking outside of our normal mental models and considering new ideas, approaches and methods. And Iím all in favour of strategic conversations around plausible future trends or events or insights about how the world really works or what could be. But despite scenario plannersí denial that theyíre in the business of predicting, there seems to be a lot of assigning of probabilities to the assessment of scenarios and the making of decisions stemming from them.

As youíre probably tired of hearing me say, most organizations, societies and environments are complex, which means prediction is impossible and the variables that determine what will happen cannot even be identified. The best we can do in complex situations is look for patterns that might suggest the need or opportunity for an intervention ñ creating an attractor or barrier that will tend to encourage or discourage certain behaviours and lead to a preferable outcome. Christensen makes the same point a different way, saying that “disruptive innovations” ñ the ones that can topple the incumbents and transform an industry completely ñ are essentially unpredictable because they come from outside the conceivable attention horizon of the players in that industry. They are not only unexpected, they are ëunexpectableí.

Back in 1989, when The Art of the Long View was written, Schwartz (with Stewart Brand, Howard Rheingold and others) produced three scenarios for the year 2005 that they called Global Incoherence, New Empires, and Market World. These make fascinating reading, coming as they did before the dot-com boom and bust, before social networking, and before 9/11. The scenarios greatly overestimated our willingness and ability to do anything about global warming and the environment in general. They also overestimated the impact of new technology on society, the amount of change that the ëinformation economyí would bring about, the impact of then-teenage Gen Yíers (and the trend to cultural homogeneity in general) and the degree of innovation in business and the media. It underestimated the degree of political upheaval, cultural clashes, genocide and war that turned out to be the hallmarks of 2005. It incorrectly foresaw the “replacement of political ideology with pragmatism” as a result of “a world weary of war”. The End of Oil is contemplated but discounted as highly improbable. And while interactive TV is contemplated, there is no mention of anything like what we now call the Internet.

The fault of these scenarios, and of most attempts at imagining alternative futures, is the human tendency to assume the future will be like the present, only more so. Those of us who say this will be the final century of human civilization produce raised eyebrows because the majority cannot conceive of a significant discontinuity between what has happened in the past, what is happening right now, and what is to come. When sudden discontinuous reversals occur (the fall of the Soviet Union, the dot com bust etc.), our tendency is to discount them entirely as unsustainable anomalies and do our political and economic prognosticating as if neither the rise nor the fall had ever happened. When other unexpected discontinuous events occur (9/11, Katrina), our tendency is to exaggerate their significance, to ignore our learnings from everything that happened before them, and to start predicting more of the same, mentally creating new continuities to replace the ones we have lost. Thatís just the way we are.

So rather than create scenarios that help us imagine the future as it seems likely to be, Iíd prefer to create scenarios that can help us imagine the future as it could be. In organizations, thatís what ‘visions’ (a kind of best-case future-state story) are about. And in larger society, thatís a function of utopian (and dystopian) novels, and of some sci-fi. Their value is not in their predictive ability (and that is not their purpose) but rather their ability to stimulate the imagination to think discontinuously, and to provoke the intentionality that comes from thinking about what is possible, and consciously or subconsciously taking the first steps to make that imagined possibility real.

The problem with most visionary imaginings is that they are the product of just one person, or a few people in an organization with similar knowledge and perspectives. They lack The Wisdom of Crowds. For example, my novel-in-progress, The Only Life We Know is about a post-civilization society of diverse and loosely-connected, sustainable, self-selected communities, as an illustration of how intentional communities and natural enterprises could obviate the need for hierarchical states and markets. I had hoped it would be a ëvisioní or model of whatís possible that other ëdeep greensí, anarchists, and progressives could modify and then introduce into their own new ex-civilization or post-civilization communities.

But suppose instead of writing a utopian book solo I wanted to make the visioning a collective effort. Iíve had some preliminary discussions with some fellow idealists about how we could go about collaboratively creating a post-civilization vision and an intentionality program (not a plan, precisely, but more like the set of announced collaborative and individual intentions that come from an Open Space event) to get us there. Using a real Open Space event would be ideal, of course, but getting a couple of hundred people with the imagination to ëcreateí a future vision of a better world, one that envisages better ways to live and make a living, together in one place, would be a challenge unless we were to find a major, progressive, idealistic funder for the event. So perhaps instead we could use a wiki or some other collaborative tool where we would apply the methodology of Open Space virtually to (1) create the future state vision collectively, and then (2) develop an intentionality program to make it real.

This may be too much to expect of an asynchronous tool, and in the worst case it could turn into an anarchic ëherding catsí exercise. But I think with a manageable-sized group and some appropriate ground-rules it could work. The end-product would be not scenarios but an imaginative vision of whatís possible, a model of a virtual ëplaceí for living and making a living sustainably and joyfully in community, and a map, drawn by each of us from where we are now, of how to get there.

Itís worth a try.

This false economy leads us to buy what we donít need, which requires us to work harder to pay for those unnecessary goods and services, leaving us even less time to look after ourselves and our own needs and forcing us, in a vicious cycle (cycle 1 in red on the chart above) to ëoutsourceí even more of the things we might be doing for ourselves. All this phony economic activity is added to the GDP and employment data. Do-it-yourself and other ëunpaidí work, and things we make for ourselves, are not considered ëeconomicí activities and hence not included in the statistics that drive our societyís political and economic decisions. No surprise then that the government encourages us to buy what we donít need and what we could provide for ourselves.

By contrast, the Gift Economy does not value monetized activity more highly than un-monetized activity. It suggests, on the contrary, that our time is invaluable and that therefore we should ëspendí it, as much as possible, doing things we love and things that are our personal responsibility, and only buy goods and services we cannot possibly provide for ourselves. In doing these things ourselves, we learn to do them better, more efficiently, more effectively and more economically, saving the cost of outsourcing them to a third party.

Thanks to this cost saving, we then need to work less, which gives us more time to do the things we love, creating a virtuous cycle (cycle 2 in green on the chart above) instead of a vicious one.

The economists donít like us doing this, since this DIY work doesnít involve the exchange of money or the employment of others to do our own work, and so is not included in GDP or employment data. This is why published trends in GDP and unemployment are meaningless, and why these data provide no useful measure of a societyís well-being.

The outcome of this virtuous cycle ñ more time ñ has another benefit as well: Some of that ëextraí time can be invested in Gift Economy activities that yield even greater, self-reinforcing and sustainable ëgoodsí:

• Mentoring, parenting and coaching: enabling others to cope with major life challenges and problems
• Showing and teaching: enabling others to develop new capacities and skills
• Gifting, sharing and peer production: exchanging, and collaboratively designing and making stuff for mutual benefit

So under the Gift Economy, the joyful investment of this additional ëleisureí time spawns three more virtuous cycles (shown in blue on the chart above):

1. Mentoring, parenting and coaching others (cycle 3 on the chart) produces healthier, happier, more competent and more responsible citizens with fewer social problems and needs. This reduces the costs of health care, crime, wars etc. and also makes us better at doing things for ourselves, saving both our society and us as individuals money, so we need to work less to pay taxes and personal expenses.
2. Showing and teaching (cycle 4 on the chart) produces a more self-sufficient citizenry with more capacities and skills, who therefore need to work even less since they need buy fewer goods and services from others.
3. Gifting, sharing and peer production (cycle 5 on the chart) produces goods and services tailored for our individual needs and wants at no cost beyond that for materials that must be purchased from the ëmarketí economy. Open source, free libraries and file sharing, scientific exchange, cooperatives, social exchanges such as work bees and vacation home swaps, the Internet (and particularly blogs) and philanthropy are all examples of gifting, sharing and peer production Gift Economy activities. Umair Haque has outlined a peer production model that could take us even further, to the point ëproducersí and ëcustomersí become indistinguishable, where they collectively invest time, ideas and energy in a trust relationship with others to co-produce goods and services precisely tailored to their mutual needs, which can then be gifted to others.

These cycles are, of course, subversive. They threaten to undermine and starve the ‘market’ economy by freeing us, the end-customers of that economy, from the need to pay money into it. They also threaten to undermine and render irrelevant political structures and institutions that exist to defend economic rights and powers, to wage wars and to mete out scarce economic resources ñ the Gift Economy voluntarily gives us these rights and powers, has no need of wars to defend them, and operates under a principle of generosity and abundance, not competitiveness and scarcity.

It is not surprising, therefore, that the brokers, agents, controllers of resources, marketers, politicians and other parasites who rely on the ëmarketí economy and its corporatist supporting political structures have already demonstrated a willingness to go to great lengths ñ alternately suing and bribing customers, ridiculing and slandering Gift Economy initiatives, and bribing and coercing lawmakers to disrupt the decentralization of power that the Gift Economy brings about and to protect ëtheirí property from being shared or given away generously.

The Gift Economy in fact represents a ëre-naturalizationí of the economy. The ëmarketí economy is unsustainable and has shown itself to be morally bankrupt, unable to innovate, fragile and lacking in capacity to cope with rapid change. The shift to the Gift Economy has already begun, and is entirely consistent with the critical political and economic demands and needs of our time, and with way nature and ëuncivilizedí creatures thrive in a world of abundance and a spirit of generosity (in the true ëgiving and sharing freely and trustfullyí sense of the word, not the narrow sense of charity).

All we need to do, starting within our own physical and virtual communities, is acknowledge that our time is precious and that making time to re-learn to do things for ourselves and become more self-sufficient just makes sense. Once we realize that, it will become clear to these communities that the Gift Economy offers us a better, easier, more equitable, resilient and joyful way to live, and to make a living. And, best of all, it justkeeps on giving.